سحرخیزی در قرآن كریم
سحرخیزی در قرآن كریم
آیات قرآن در موضوع سحر و سحرخیزی، فراخوانی است که گاه از برتری وقت سحر و شکوه سحرخیزی و نشانهها و یادگارها و نکات باریک و حقیقتهای آن به گونه آشکار و بیپرده یاد کرده و همه را به شب خیزی فراخوانده و نیز در آیاتی با اشاره به سحرخیزی پیروان دیگر ادیان، آن را فضیلتی آسمانی و فرابشری دانسته است.
بیدار شدن از خواب با زنگ ساعت
ما با بهرهجویی از تفسیرهای روایی به هر دو دسته این آیات اشاره خواهیم کرد:
1ـ «ای جامه به خود پیچیده، شب را جز اندکی بپاخیز، نیمی از شب را یا کمی از آن کم کن، یا بر نصف آن بیفزا، و قرآن را با دقت و تأمل بخوان» [1]
2ـ «به یقین نماز و عبادت شبانه پابرجاتر و گفتاری ماندگارتر است.»[2]
از امام صادق(علیهالسلام) روایت کردهاند که مقصود از این آیه، سحرخیز کسی است که قصد او از آن جز الله عزوجل نیست.[3]
مرحوم طبرسی میگوید: مقصود از «ناشئة اللیل» ساعات شبانه است که پیدرپی پدید میآیند. از امام باقر(علیهالسلام) و امام صادق(علیهالسلام) نقل است که مقصود از این آیه، سحری خیزی برای نماز شب است.[4] و نماز شب «اشد و طû بسیار عمل سنگین و پرمشقت است؛ زیرا شب، زمان استراحت است و عمل عبادی در آن زحمت دارد.
پس عبادتی در دل شب پابرجاتر و پایدارتر است که هدف از آن خود الله جل و علا باشد.
حضرت آیت الله جوادی آملی در این باره میگوید:
«معنای آیه شریفه (ان ناشئة اللیل...) این است که تو در روز کارهای فراوانی داری، ولی شب هنگام، مزاحمی نداری و کسب پایگاه محکم و سخن مستحکم تنها در سحر میسر است».[5]
3ـ و من اللیل فتَهَجَّد به نافلة لک عسی ان یبعثک ربک مقاما محمودا؛ و پاسی از شب را برای برپایی نافله شب (افزون بر دیگر واجبات، از خواب) برخیز؛ امید است که پروردگارت تو را به مقام محمود رساند».[6]
واژه تهجد هم خانواده هجود است. هجود به معنی خواب است و تهجد (از باب تفعل) بنابر نظر بسیاری از اهل لغت به معنای بیداری پس از خواب[7] برای عبادت و اقامه نماز است. کلمه «نافله» نیز از ماده «نفل» به معنای زیادی میباشد.[8]
امام صادق(علیهالسلام) درباره آیه «ان الحسنات یذهبن السیئات؛همانا نیکیها بدیها را از میان میبرد». فرمود: نماز شب مؤمن، گناه روز او را از بین میبرد
پس متهجد کسی است که از خواب شبانه برای بپاداشتن نماز شب که افزون بر نمازهای واجب است برخیزد.
رسول خدا میفرماید: همانا خدای تعالی صدای کسانی را که سحرگاهان استغفار میکنند دوست میدارد.[ 9]
از رسول خدا(صلی الله علیه و آله) نقل است که: سه گروه از (وسوسههای) ابلیس و لشکریانش، پاک (و در امان)اند: 1ـ آنان که خداوند را یاد میکنند؛ 2ـ کسانی که از بیم (عذاب) خدا، گریه دارند؛ 3ـ گروهی که سحرگاهان استغفار میکنند.[10]
امام صادق(علیهالسلام) میفرماید: هرگاه بنده (در روز) گناهی انجام دهد تا شب او را مهلت دهند، پس اگر استغفار کند بر او ننویسند.[11]
از امام باقر(علیهالسلام) و امام صادق(علیهالسلام) روایت است که مقصود از تهیکنندگان پهلو در آیه یاد شده، همان کسانیاند که برای خواندن نماز شب از رختخواب خود برمیخیزند. [12]
7ـ «یا کسی که در ساعات شبانه به عبادت میپردازد و در حال سجده و قیام از عذاب خداوند میترسد و به رحمت پروردگارش امیدوار است (با دیگران یکسانند)»[13]
از امام باقر(علیهالسلام) روایت است که مقصود از این آیه، نماز شب است.[14]
سجده و قیام در شب از ویژگیهای عبادالرحمن است و مقصود از بیتوته و سجده و قیام شبانه همان نماز شب است و این ویژگی اختصاصی بدان خاطر است که اطاعت شبانه سختتر و پسندیدهتر و از ریا دورتر است.
ابن عباس میگوید: هر کس در دل شب دو رکعت یا بیشتر نماز بگزارد از عبادالرحمن به شمار میآید.[15]
امام صادق(علیهالسلام) درباره آیه «ان الحسنات یذهبن السیئات؛[16] همانا نیکیها بدیها را از میان میبرد». فرمود: نماز شب مؤمن، گناه روز او را از بین میبرد.[17]
14ـ «آنان مساوی نیستند؛ از اهل کتاب گروهی هستند که قیام میکنند و پیوسته در اوقات شب، آیات خدا را میخوانند، در حالی که سجده میکنند.» [18]
پی نوشت ها :
[1] - سوره مزمل، آیات 1 و 2.
[2] - سوره مزمل، آیه 6.
[3] - وسائل الشیعه: ج 5، باب 39 از ابواب بقیة الصلوات المندریة و میزان الحکمة: ج 5، باب 2311، ص 417، حدیث 10448.
[4] - همان، ح 10447.
[5] - مراحل اخلاق در قرآن: فصل هفتم.
[6] - سوره اسراء، آیه 79.
[7] - تفسیر المیزان: ترجمه سید محمد باقر موسوی همدانی، ج 13، ص 241.
[8] - همان.
[9] - میزان الحکمة: حدیث 14810
[10] -. همان: حدیث 14812.
[11] - همان: حدیث 14818.
[12] - مجمع البیان: پیشین، ج 8، ص 331.
[13] - سوره زمر، آیه 9.
[14] - وسائل الشیعه: ج 3، باب 17، از ابواب اعداد فرائض و نوافلها، حدیث 7.
[15] - صلاة اللیل: ص 29.
[16] - سوره هود، آیه 114.
[17] - میزان الحکمة: ج 5، باب 2314، ص 421، حدیث 10462.
[18] - سوره آل عمران، آیه 113.
پیروزی انقلاب اسلامی ایران تنها تجربهای است که حقیقت را آنچنان که هست به مردم جهان نشان داد. انقلاب اسلامی ایران نشان داد که برای مبارزه با قدرت جهنمی استکبار هرگز نمیتوان از همان طرقی اقدام کرد که او خود بنیان آن را نهاده است. شعار «مشت و درفش» و «خون و شمشیر» بهخوبی میتواند از عهدهی بیان حقیقت برآید و همینطور، قیام عاشورا اسوهای است که تنها راه پیروزی بر باطل را بر ما نمایان میسازد.